NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
O tym marzy każdy kujon,
spotkanie kółka zainteresowań.
Do takiej dyskusji najbardziej pasują
pan Clarke i jego najpilniejsi uczniowie.
Już teraz, w Beyond Stranger Things. Uwaga, zdradzamy fabułę.
To mój brzydki profil, nie kręć. Żartuję.
- Wybacz. - Nie mam brzydkiego profilu.
WITAMY W HAWKINS
SZKOLNE KÓŁKO ZAINTERESOWAŃ
W dyskusji na temat Stranger Things 2 wezmą udział:
Gaten Matarazzo, czyli Dustin.
Caleb McLaughlin, który gra Lucasa
i Noah Schnapp, znany jako Will.
Jest tu także ich wspaniały nauczyciel,
Randy Havens, czyli pan Clarke. Dziękuję za przybycie.
Tak, tak.
Klaszczemy sami sobie, bo udało nam się tu trafić.
- I dobrze. - Jasne.
Dobrze, że w dyskusji weźmie udział
kilku uczniów z kółka zainteresowań
oraz ich nauczyciel,
który wpłynął na nich poprzez naukę.
Pewnie można się połączyć z Nowym Jorkiem.
- Dalej. - Z Kalifornią?
- Dalej. - Z Australią?
Jak podszedłeś do tej postaci?
Musiałem odnaleźć powód, dla którego postąpił tak, a nie inaczej.
Możemy z panem porozmawiać?
- Mamy kilka pytań. - Dużo
Czasami nawet bez zastanawiania się
czemu podaję dziecku taką informację.
Jest bardzo pomocny.
- I nie pyta o wiele. - Trochę zbyt pomocny,
ale to chyba dlatego, że dostrzega w dzieciakach
samego siebie, w ich wieku. Chce im zapewnić
bezpieczne miejsce do nauki, rozwoju zainteresowań.
W pierwszym sezonie przerywacie randkę,
bo chcieliście... O co chodziło?
Pytałem o zbiornik do deprywacji sensorycznej.
Żeby Jedenastka nawiązała kontakt z Willem.
W otchłani, bo to jest jakby pomiędzy światem
a drugą stroną.
Panie Clarke. Tu Dustin.
Dustin? Coś się stało?
Nie. Mam pytanie naukowe.
Dustin zadzwonił w sobotę o dziesiątej wieczorem.
Muszę wytłumaczyć mu, jak zbudować taki zbiornik.
Może omówimy to w poniedziałek po szkole, dobrze?
Sam pan nam każe nie tracić ciekawości.
Ciągle odkrywać nowe rzeczy.
Czemu nie mogę odkryć tej rzeczy?
Pojawia się tyle kultowych postaci z lat 80-tych,
wśród nich nauczyciel.
Jak u Johna Hughesa, albo w Beztroskich latach w Ridgemont High,
ale tu mamy inną wersję.
Nie jest nastawiony wrogo.
Nie przymusza ich od nauki.
- Oni chcą się uczyć. - Nie jest surowy.
- Lubią go. - Tak.
Ale tylko oni go lubią.
No dobra.
Resztę klasy zwyczajnie nudzi to,
o czym on opowiada.
„Trafiła mi się dociekliwa grupka. Bardzo im się to podoba.”
Zrobię to dla nich.
Miałem takiego nauczyciela. Pan Sailor, uczył angielskiego.
Podchodził do nauczania niemal jak do występów scenowych.
Prosto ze słonecznej Kalifornii,
nowa uczestniczka naszej podróży ku ciekawości,
- Maxine. - Nauczanie sprawiało mu radość.
To, jak mówił i myślał przypominało
pana Clarke'a.
W pierwszym sezonie ratujecie sytuację.
Nie uwierzysz, co tu się działo.
- Odlot. - Nie wolno wam o tym mówić.
Nie przeszkadza wam to, że nikt nie uznał waszych dokonań?
Mike chyba domagałby się uznania.
Siedzisz w rezerwie. Gdyby to był mój trener,
pewnie byś wyleciał z drużyny.
Ale chyba im to nie przeszkadza.
- Tak. - Oni się rozumieją,
są zadowoleni z tego, co osiągnęli,
bo o tym wiedzą.
I jest ktoś, z kim mogą o tym pogadać.
Sęk w tym, że w tym sezonie
Mike jest rozdarty, smutny, zmartwiony.
Ludzie będą mówić: „Emo Mike.”
Raczej nie byliśmy świadomi, że ratujemy świat,
a gdyby się nie udało,
świat albo Hawkins...
- Przynajmniej Hawkins. - Stan Indiana.
- Nie możemy nic zrobić. - Niekoniecznie.
Demopsy mają inteligencję zbiorową.
Uciekły, bo zostały przywołane.
Jeśli zwrócimy ich uwagę...
Może odciągniemy je od laboratorium.
Oczyścimy drogę do bramy.
Na pewno są zadowoleni, że to rozgryźli.
I że nie zostali wyśmiani.
Przypomniałem sobie, co mówił pan Clarke.
Brama będzie wytwarzać moc.
Zakłócimy pole elektromagnetyczne.
To dzięki wam wszystko się udało.
- Wiedza to potęga. - Drzwi do ciekawości.
- Tak. - Zawsze były otwarte.
- Faktycznie, nie zamknęliście ich. - Ani razu.
Z powodu Darta wasza przyjaźń trochę ucierpiała.
Twierdzisz, że kłamię?
Łączy cię z nim niezdrowa więź.
To było zanim przemienił się w demogorgona.
Caleb, jak myślisz. Co by było, gdyby
to właśnie Lucas dokonał odkrycia
- w śmieciach? - Darta?
Pokazałbym go chłopakom,
i chciałby pokazać go panu Clarke'owi.
Jasna cholera!
Nie ukrywałby go.
Lucas chyba by go od razu zabił.
Nic dziwnego, że padło na Dustina, to komplikuje fabułę.
- Tak. - Zgadza się.
Dart nie pojawiłby się ponownie.
Wpasowujesz się w ten moment, kiedy
niemal dowiadujesz się o Darcie.
Przepraszam, to tylko głupi żart.
- Co ty wyprawiasz? - Musimy lecieć.
Już!
Ciekawe,
jak by to się potoczyło, gdybyś
został wtajemniczony?
Wiemy, co stało się z Bobem Newbym.
- Tak. - Prawda.
- Faktycznie. - „Pan Clarke.
Może nie przeżyć.”
„Tak, pomogę wam.”
Skoro mówimy o Darcie,
Mam parę... Opowiedzcie mi o tym.
To było w łazience.
Powiedziałem, że znaleźliśmy sushi.
- Sushi z ogonem. - Sushi dla każdego.
- Wygląda jak sushi. - Sushi z ogonem.
Prawda?
- Sushi z ogonem. - To jest lepsze.
- Tak. - Podaj dalej.
Co to jest?
Pamiętam jak kręciliśmy z tym.
Uciekł i szukaliśmy go, schowałem go pod czapką.
- To ten, prawda? - Tak.
Wołałem go, żeby do mnie podszedł. Był na sznurku,
żeby mogli nim ruszać. Miał wejść mi na ręce. Ciągnęli...
Pociągnęli go w moje ręce.
To było dziwne.
Już dobrze. To ja.
Ale wyszło super. Nie spodziewałem się.
Podawaliście sobie to... To było to...
A to głaskałem, użyliśmy to.
Ale kiedy go złapałem
i podawaliśmy go sobie, miałem srebrną kulkę, bo łatwiej było
ją potoczyć do kogoś.
Była śliska.
Była śliska i dlatego...
Wyślizgiwała się z rąk.
Co to jest?
Zabawne uczucie. Coś jak gniotek.
Zasadniczo to nic dziwnego,
jeśli pomyślimy o tym, co wyplułeś.
To było takie coś?
Chyba tak, ale nie wiem na pewno.
Kiedy go głaszczę
ty przypominasz sobie, jak wyrzygałeś to coś
No tak, ale...
Może sądził, że to nie to?
Albo tak? Nie wiem.
To mogłoby zamotać, gdyby to było
coś innego.
Ludzie snuliby domysły, nie masz pewności.
Ten ślimak.. Nie pamiętam, co to było.
Owinęło Hoppera.
Jak macki i pnącza?
Tak, pnącza. To było to.
Być może.
Pnącze albo ślimak stamtąd.
Rozumiem.
Może to nie jest potwór.
Może to inny gatunek.
Chciałem zapytać o jedną rzecz,
poznać wasze opinie na temat łupieżcy umysłów.
Jest czadowy, bo zmienia wszystko na temat pierwszego sezonu
i tego, kto za tym stoi.
W pierwszym sezonie mamy potwora, który chce dorwać Jedenastkę.
A w drugim, o rany,
- to nie demogorgon. - To coś większego.
- Druga strona. - Potwór z cieni jest wszędzie.
Jeśli pnącza odczuwają ból, Will także go odczuje.
- I Dart. - Tak.
Jak mówił pan Clarke. Byt zbiorowy.
- Byt zbiorowy? - Zbiorowa świadomość.
Superorganizm.
To coś wszystko kontroluje. Mózg operacji.
Jak łupieżca umysłów.
Mamy do czynienia ze strachem psychologicznym,
nie tylko ze strachem przed potworem.
Łupieżca umysłów.
- Co to jest? - Potwór z nieznanego wymiaru.
Jest tak stary, że nie wie skąd pochodzi.
Aż zaczynasz rozmyślać o wszechświecie
i alternatywnej rzeczywistości,
I co by się stało, gdyby jakaś potężniejsza
i mroczniejsza rzeczywistość zderzyła się z naszą.
- Czego chce? - Zniewolić nas.
- Wierzy, że jest rasą panów. - Jak Niemcy.
Naziści?
Ludzie zaczynają rozmyślać,
i zaczynają interesować się...
naukowymi aspektami serialu.
Pytają was w ogóle,
może po pierwszym sezonie,
o naukowe aspekty?
Ciągle mnie o to pytają,
odpowiadam,
że nie znam się na tym ani trochę.
Co? Jak mogłeś dostać tę rolę?
No nie?
Powinien ją dostać naukowiec.
- Powinieneś znać odpowiedzi. - Jestem tylko aktorem.
Nie znam się.
Świetnie się składa,
że nic nie wiesz.
Pomoże nam rozgryźć
niektóre z... Randy, to była wrzutka.
Niektóre aspekty naukowe serialu.
Pomoże nam naukowiec i fan serialu, Bill Nye.
Możemy klaskać.
Witam, panowie.
- Dziękuję za przybycie. - To ja dziękuję.
Rozgryziemy to, a potem nam pomożesz.
Rozmawialiśmy o łupieżcy umysłów...
No jasne.
Bardzo dobrze to wyjaśnił, użył określenia
inteligencja zbiorowa
To parzy.
- Parzy! - Gdzie?
Wszędzie!
Dość!
Wystarczy!
Inteligencja zbiorowa.
W badaniach
nad termitami i mrówkami,
jeśli przypiszemy im pewne zasady
zbudują ogromny kopiec
albo wielką kolonię, ul czy jak to się zwie.
To fascynujące. Kilka zasad potrafi stworzyć
coś na kształt ogromnego organizmu.
Rzekomo Will posiada taki umysł.
Nie.
Co?
Lubi zimno.
Wiedziałeś, o co chodzi podczas zdjęć? Z punktu widzenia
braci Duffer?
Pogrzebałem trochę na temat opętań.
Starałem się zrozumieć, czy on staje się częścią potwora,
kiedy ten przejmuje nad Willem kontrolę i chowa się w nim.
Hej.
To wie. Wie gdzie jesteśmy.
Innym przewijającym się motywem
jest historia Phineasa Gage'a.
- Phineas Gage, mityczny gość. - To możliwe?
W 1848 roku
ten facet pracował przy torach.
Metalowy pręt przebił mu policzek i przebił czaszkę.
Jego osobowość uległa zmianie.
Wypadek pozwolił rozpocząć badania
nad kwestią, który obszar mózgu jest odpowiedzialny za co.
Kiedy nie rozpoznajesz innych ludzi,
masz inną mimikę
niż ludzie wokół ciebie.
Poznajesz mnie?
Jesteś...
Jesteś... Mama.
To problematyczna kwestia dla otaczających cię ludzi.
Chciałbym się dowiedzieć, co to są wieloświaty.
Niezbędna byłaby olbrzymia dawka energii.
Więcej, niż ludzie są obecnie w stanie wytworzyć,
żeby otworzyć dziurę w czasie i przestrzeni,
w której...
- można zrobić przejście. - Bramę?
Pewnie. Bramę.
- Ale to tylko... - Teoretycznie.
Pomysł wieloświatu jest ciekawy.
Przyniosłeś tablicę?
- Nie. - Ja przyniosłem.
Podoba nam się teoria Wielkiego Wybuchu.
Wszystko się rozszerza, zabawa na całego.
Zadajemy dwa pytania.
Czy jesteśmy sami we wszechświecie?
I jeśli okaże się, że pośród 200 miliardów gwiazd...
To dwa razy dziesięć do jedenastej potęgi gwiazd.
Tylko w naszej galaktyce, a galatyk jest wiele.
Jest ich naprawdę dużo.
Jeśli okaże się, że tylko my
się nad tym zastanawiamy,
- to straszne i niepokojące. - Tak.
Na szczęście...
- Bylibyśmy samotni. - Tak.
Na szczęście istnieje druga strona.
Być może istnieją zbiory wszechświatów,
które nazywamy wieloświatami, one także się poszerzają.
Możliwe, że
obszary, w których
wieloświaty się stykają.
Otchłań.
Tak, otchłań.
To jest druga strona,
my jesteśmy po tej właściwej.
Zgadza się?
Wspomniałem o tym.
Jedenastka wchodzi w otchłań,
widzi cię tam, ale nie może nawiązać kontaktu.
Znikasz.
Will.
- Dziękuję wam. - Dzięki, Bill.
Proszę o oklaski. Dzięki za wiedzę.
Dziękuję za przybycie i wyjaśnienie nam tego.
- Do zobaczenia. - Pa! Dziękujemy.
I co sądzicie? Na temat nauki?
- Ta lekcja? - Wspaniała.
To zagmatwane. Gaten jest ode mnie sprytniejszy.
Nie, nie.
Bill Nye jest mądrzejszy ode mnie.
Wcześniej wspomnieliście Boba,
którego spotyka tragiczny los,
ale to on założył kółko.
Wiedzieliście, że to Bob założył kółko zainteresowań?
Serio?
Złożył wniosek do dyrekcji.
Zorganizował zbiórkę funduszy.
Co myślicie o jego śmierci?
Czy to był szok?
„To on nie przeżyje?”
To było bardzo smutne,
wszyscy go lubili, więc jego śmierć była do bani.
Pan Mamuśka.
Czadowo.
Will bardzo się z nim zżył.
Bob był kimś, z kim Will mógł pogadać.
Lubił go i nigdy...
Mama zawsze się o niego martwiła,
- zawsze chciała za nim wszędzie łazić. - Will?
Co robisz?
Siku?
Między nimi wytworzyła się silna więź.
To był dla niego nowy autorytet.
Wiesz... Cóż...
Zasadniczo,
Sean Astin nie mógł tu być,
ale chciał przekazać coś
członkom kółka,
wszystkich kółek.
Spójrzmy zatem w nasz kultowy telewizor.
Włączy się?
Chodziłem do szkoły Crossroads.
To szkoła artystyczna,
i czułem się tam nieswojo.
Najwięcej czasu spędzałem
w pokoju, który nazywano pokojem audiowizualnym.
Był tam sprzęt do edycji, wielki jak statek kosmiczny.
To była moja odskocznia i furtka
do kreatywności i bycia akceptowanym przez ludzi.
„T” to zbliżenie.
„W” to oddalenie.
31 PAŹ 1984
Łatwizna.
Mówię to jako Bob Newby,
do wszystkich przyszłych użytkowników
pokoju audiowizualnego,
jesteście częścią tradycji.
To wielka odpowiedzialność. Komu wiele dano, od tego wiele będzie się żądać.
A ja może będę się czaił w pokoju, będę pilnował żebyście
postępowali słusznie.
Cudownie, będzie nas nawiedzał.
Pozytywnie.
Bob będzie dobry.
Wolę, żeby nawiedzał mnie Bob niż demogorgon.
- Albo łupieżca umysłów. - Fakt.
- Niby co zrobiłby Bob? - Jest potulny.
Mógłby służyć radą...
Dziękuję bardzo, zostałem przyjęty do kółka zainteresowań.
Tak jest.
Żeby była jasność.
Powiem wam prawdę.
Następny odcinek Beyond Stranger Things
zaczyna się... teraz.